Hanımeli Bir Kız

Biz şimdi bir okyanusun başındayız. Dalgalar beyaz daha martılar köpük. Daha ne yolumuz var sevdiğim daha ne günlerimiz. Bir günümüz var mesela ellerin güz gibi. Bir günümüz sıcacık ilkbahar. Bilirsin ben giderken hep sevilmişimdir. Bu defa sırf sen “kal” dedin diye sevdiğim, hayatımda ilk kez bir kız için, kalıyorum. Sahi, sen gideceksin ya, giderken de güzel olursun elbet. Biz sevdamızın rengini hanımellerine boyadık sevdiğim. Adımız, kokumuz hep hanımeli. Saçlarında kral tacın hanımeli. Gözlerinde ateş gibi bir hanımeli. Yazmak istemiyorum seni sevdiğim. Yaşamak varken, yazmak zaman kaybı. Çekip arabayı o tenha yolda, dikenlerin arasından geçip sana hanımeli toplamak istiyorum. Sırf sen gül diye, sırf sen mutlu ol diye. Ve sırf sen “kal” dedin diye sevdiğim, kalıyorum.

Seni Görmek Çok Güzeldi, Değildi

            -5 yıl önce çizilmiş resimdir-

Bu ne saçmalıktır yahu

Daha dün tıraş olmuştum

Bu parmak izlerin çıkmadı sakallarımdan

Hem bana senden ne gerek böyle bir koku

Birkaç yüzyıl olmadı mı biz görüşmeyeli

Hem sen daha geçen sonbaharda taşınmadın mı mahallemizden

Bu gazoz içişlerimin senle hiç ilgisi yok

Hiç de hatırlamıyorum birlikte boğaz sefamızı

Sokaklarımdaki itler bile unuttular seni inanır mısın?

İsmini de unuttum unutacağım

Sonra adıngillerden daima kaçmalı

Kaçmamalı kaç memeli bilmem

Affedersin; bir köpek dadanmış buralara sana benzemeyen

Kocan tarafındandır belki; bir soruştursan…

Senin bir de akıl almaz hünerlerin vardı değil mi?

Yoksa o, Ayten’in miydi?

Yahu, şöyle sıktı mı dişini iki büklüm aşk çıkardı ortaya

İnanırdık biz de saf gibi

Kapılırdık büyüsüne gerçek sanıp

Sonra sen nereye biz oraya…

İnan, hiç hatırlamıyorum

Hiç de kızıp ağlamıyorum bu yüzden

İki çift pabuç alıyorum, bir ömür yetiyor anlayacağın

Süslenmiyorum sana süslendiğim gibi kimseye
Çok da rahat bu yüzden başım

Nerde akşam orda sabah

Yahu senin şu tokan vardı bir de

Aman; nerden hatırlayacağım şimdi

Seni gördüğüme pek sevindim

Sakallarımda parmak izlerin diyordum!

Gel sana bahsettiğim köpeği göstereyim

Sahi benziyor kocana; “kocan neye benziyor bilmesem de”

Canım, benziyor işte mahlûk mahlûkata

Bugün seni gördüğüme hiç sevinmedim

Zaten adını da anımsayamıyorum

Yahu sen Ayten miydin?

Bir de parmak izlerin hiç değişmemiş…

Mehtaba Bakamam Leyla Gelir Aklıma

Leyla Hanım diye bir şair olduğunu öğrenince, hiç vakit kaybetmeden şiire meyletti bizimkisi. “Burada ne diyor, burada ne” diye sora sora, bir çırpıda deviriyor gündüzü geceyi. Arasıra İlhan Berk okutuyorsam da, hala seviyemiz Cahit Külebi. Biraz Ah Muhsin Ünlü, Attila İlhan’ın birkaç şiiri. Ama en sevdiğimiz şair Leyla Hanım. Başkasını sevmek kimin haddine…

Zannetmeyin akşam haberlerinden sıkıldığını, gündüz gazete okumadığını. Söz konusu Ortadoğu olunca kahramanımız bilirkişi. İnsan hakları konusunda da uzman. “Zenginsem diyor, param varsa, vergimi veriyorsam kime ne? Gelir adaletsizliğinden, eşitsizlikten bana ne?” Sosyalist değiliz onu anladık. Muhafazakarlık desen diz boyu, dizden yukarıya uğramamış, onun farkındayız. Cumhuriyetçiyiz desem, “cumhuriyet bir yönetim biçimidir.” Biz Leyla’cıyız galiba. Onu da hanım ablamız bilir.

Kültürden sanattan konuşmak sıkıyor onu. “Aşk filmleri aşık olamayanlar içindir” diyor. “İnsan kendini ekranda görmekten mutluluk duyar. Kendini, başkası oynarsa bundan nasıl zevk alınır ki.” Belli ki egolarımız yüksek. Belli ki sınırlar da çizili.

Fenerbahçe Beşiktaş maçında Fenerliydik mesela. Aslında Beşiktaşlı bizimkisi. “Fener iyidir” diyor pat diye tutuyor Fenerbahçeyi. Birinci olduğumuz sürece Fenerliymiş. Güçlüden yanayız, onu da anladık.

Saçlarını uzatıyor ya uzadıkça güzelleşiyor. Siyah giymek en çok ona yakışıyor. Gözlerine siyah rimel sürüyor, pantalonu siyah, bahtı da siyah, saçları da. Ağır makyaj yapmayı sevmiyor. Hatta bazen hiç yapmıyor. Yaptıkça da yapmadıkça da güzelleşiyor. Güzelliğe değer veriyor, onu da anladık.

Hepsine tamam, her şeye evet de… Bazen pat diye gelip sarılmıyor mu, şuracıkta bitmiyor mu ağzı. Her şey değişiyor, her şey başkalaşıyor. Bir kıta parçalanıyor, bir kıta diziliyor. Gecenin siyahlığı onunla başka, gündüzün beyazlığı onunla.

Ben bazen kabuğuma çekilir Bachelard okurum, Leyla bir bardak çay getirir, uyurum… Pusulanın kuzey yamacında eksik desenli Tarkan şarkısı: Beni sev sev de anlama…

Camdan Balıklar, Lokum, Niğde Gazozu ve Doğum Günün

Papatya gibi bir şeydin gülüyordun

Saf tan yerlerinden gökyüzlerinden geliyorduk

Ellerin eski çağların kumdan kalelerini andırıyordu

Uçuruma karşı doğup sabaha değin büyüyorduk

Babil’de adın soruluyordu Fenike’de gülistanların

Uçurtma desenli heykellerde baharı anımsıyorduk

Bu öyle çarşı pazar gezmelerine benzemez tutup resmini çekmeli diyordun

Eski çeşmeleri, balkonlu evleri, sarı sütunları

Hepsini yeniden çizmeli, hepsini yeniden resmetmeli diyordun

Yağmur da yağarsa şimdi şuracıkta, şuralarıma

Bundan güzel papatya mı olur deyip gülüyordun

Zaten papatya gibi bir şeydin sen hep gülüyordun

Sonra yakamozlar geliyordu aklına

Çan seslerinden ince nağmelerden

Maviye ahenk katmak için dönüp duran mevsimlerden

En çok da bizden konuşmayı mağrifet sayıyordun

Ara sıra ayaklarını uzatıp geliboluya,

Bir “ohh” da sen fırlatıyordun manzaraya

Çayın en temizini, lokumun en kızarmışını seviyordun

Belki bugünlere bir mısra çalarız deyip saate bakıyordun

Saat şımarık bir çocuk gibi doğum gününü gösteriyordu

Sen olur olmaz bir yaşa daha giriyordun

E harfinden bir satır, B harfinden bir mısra, İ harfinden nağmeler düzüyordun

Papatya gibi bir şeydin galiba hep gülüyordun

Adamın biri ceketini çıkarıp kutlamalı diyordu

Kutlamalı kutlanmaya layık ne varsa

Kutlamalı ve yeni baştan umutlanmalı diyordu

Bu böyle çeyrek asırdır sürüyordu

Takvimin biri akşam haberlerinde doğduğun günü gösteriyordu…

Koro

Bir papatya akşamı gülüştüm gözlerinizle

Mavi camlar dile geldi mavi balıklar ve okyanus

Kal bu gece o zaman kal ki kalsın yanıbaşımızda bir mısra

Öyle de geçer elbet, böyle de eski zaman İstanbul’da

Yakılır yakılası ne varsa hatıralara dair

Kutlanır bir doğum günü ince ezgilerle

Kutlanır bir şarkı da çalar elbet aheste

Böylece gülüşür, sessizleşir, gideriz…

Gittiğimiz gün gibi, dün gibi döneriz…

Solo

Merdivenlerinden inerken kahverengi bir yuvanın

Kırık camlarına kaygan bir tarih atıyordun

Toprağa yosunları utandıran bir gülüş bırakıyordun

Sahi, papatya gibi bir şeydin sen, gülüyordun…

Züccaciyeciden Alınan Şiirlerin Muhtelif Kısımlarına Times New Roman 12 Puntoyla İtalik Akıtılan Mürekkebin Zaman Geçmesinden Kaynaklanan Kırmızımtırak Kararmasından Kurtarılan Satırların İzdüşümü Ektedir. Gereğinin Yapılmasını Arz Ederim. E-imza Henüz Tebellüğ Edilmediğinden Islak İmza Kullanılmıştır. Tarih ve Adres Aşağıdaki Mısralardadır. Saçlarınız Çok Güzel.

Saatler madam, bazen zamanı göstermiyor

Ne garip bir şiir akımıdır şimdi seni düşlemek

Büyüttüğüm kadınlar sürüyor tarlalarını

Bugün bana gülersen belki ben demlenirim

Yağmur yağarcasına kirpiklerin titrer

Daha küçüksün, saçlarını toplamamışsın

Ensen günlerden cuma’yı gösteriyor.

Theodor ne zaman seni üniversitede görse

Cumhuriyet’e şükranlarını sunuyor

Elleri ceplerinde yılışık sırıtıyor

Çenesinin altına bir tane çakasım var

Dekanım izin vermiyor.

Ne salak bir dramatik eğrisi var fen edebiyat fakültesinin

Ne malak bir söyleşidir şimdi seni söyleşlemek

Ne dalak ister gibi at gibi konuşmak

Ne yalak bir adamdır Theodor seni görünce

Ne kalak ne gidek de yazarsan yuh artık

Biz yolların dikeyliğinden direksiyon çeviremez olduk madam

Uzat bacaklarını yol yorgunudur damarların

Sen silahını gösterince kurşunları çıkarmak bana düşer

Ve Osmanco en güzel kedidir.

Yalan Hayatlar Şarkısı

Adını bilmediğim bir kadına yazıyorum bunları. Nasıl oluyor da böyle oluyor. Güneş doğudan doğuyor, batıdan batıyor. Ağaçlar kışı yaşıyor. Yapraklar toprakta gazel oluyor. İnsanlar işe gidiyor, işten geliyor. Hayat bir önceki gün gibi, her önceki günler gibi hiç değişmeden devam ediyor. Nasıl oluyor da seni görünce birden her şey değişiyor. Salkım söğüt çiçek açıyor, deniz desen rengarenk…

Sen saçını sarıya boyuyorsun, dudakların kendiliğinden kızarıyor. Önündeki işe bakıp gülümsüyorsun. Yanımda bir erkek “ne güzel bir kız” diyor. Ben olanca kuvvetimle patlatıyorum espriyi. Gülüşün yeni bir biçim kazanıyor. Tırnaklarının kırmızı ojesi gözüme ilişiyor. Tırnaklarının kırmızı ojesini ilk kez görüyormuş gibi yapıyorum. “Bunları nereden aldın, hangi çiçekçide satılır bu tırnaklar” diyemiyorum. Pencereden kuşlar uçuşuyor. İkimiz dönüp kuşlara bakıyoruz. O an ikimiz ilk kez aynı noktaya bakıyoruz. Ben gözlerin hangi kuşa takıldı diye merak ediyorum. Dönüp gözlerine bakıyorum. Dönüp gözlerine bir daha bakıyorum. Yanımda bir erkek “kuşlar yuva yapmışlar herhalde” diyor. “Yuvayı dişi kuş yapar” diyorum. Dişlerine söyleyecek söz bulamıyorum.

İşimiz birden bitiyor göğe bakıyorum. Bedenimi alıp yanından ayrılıyorum. Gözlerini cebime, ellerini göğsüme koyuyorum. Öğleden sonrayı iple çekiyorum. Sana gözlerini ve ellerini vermek için bu sefer yalnız geliyorum. Beni görünce gülümsüyorsun. İşe yeni başlamışsın, daha iyi günlerin ve mutlusun. Belki kimi görsen gülümseyeceksin. Belki birine kızacak, bu ilk kızgınlığın olacak, yine de gülümseyeceksin. Ama adım gibi biliyorum, beni görünce gülümsüyorsun. Ellerini saçlarına bilerek götürüyorsun. Dudaklarına o ince gülümseme açısını bilerek veriyorsun. Gözlerin beni gördüğü için parlıyor. Bugün sevgililer günü ve biz sevgili değiliz. Evde bekleyenim var ve ben senin yanındayım. Göğsünün heyecandan kalkıp inmesini seyrediyorum. Ah bu uysallık, beni büsbütün kendine çekiyor.

Ne vakit bir güvercin görsem ellerin geliyor aklıma, usulca yürüyorum.

Şiirdi Şarkıydı Eğiliyor Yanımızda, Yeni Bir Beste Gibi Akıyor Resim

Biz, şarkıları şiirlere tercih ettiren o hatıraları geçtik. Kapısına yaklaşılınca kalbi hızlandıran, insanı yüksek kaldırımda yürümeye sevk eden (hani olası bir dalgınlık halinde arabaların korna sesleriyle inleme ihtimaline karşın –ki bu ses, yazarın en sevmediği sestir- ) o evlerden geçtik. Sokağında uçurtma uçurtulan pencere kenarı kedileri sevdik. Pencere kenarında sokak kızlarını lime lime kesen kedilerin dumansız iç çekişlerine dumanlı iç çekişleriyle karşılık verdik. Yarımadanın kuzey yamacına serpilen yağmur damlalarını dudağımızda değil yüreğimizde hissettik. Sempati gazinosunun afili ışıklarına kısık gözlerle bakıp Neriman’ın bir dönemine yakından tanıklık eden Kaymak Otel’in alt katında yeni açılan bayan kuaförünü derin ah’lar ve de ince vah’larla süzdük. Her gülenin peşinden gitmeyi düstur edinmiş sokak köpeğine kalın kesim bir sucuk, danalardan bir kalça, analardan çeyrek litre süt ikram ettik. Sahilin limana yakın kesiminde klarnet çalan çingeneleri dinledik ve üç yapraklı yoncaları elimize alıp “ne bahtsızız” diye içerlendik. Daha önce hep yaptığımız gibi gökyüzüne bakıp güneşin ne denli bulutsuz olduğunu, bu gidişle yarın da havanın mayıs ayı gibi sıcak olacağını, yağmurun yağmayacağını, rüzgarın estiğini ve güneşin bizi aldatmaması gerektiğini (üzerimize gene de yelekti hırkaydı ne varsa almamız gerektiği ile ilgilidir) konuştuk. Meşhur gazozcunun önünden geçip bir adet Niğde, bir adet Ordu gazozu aldık. Ordu gazozunun Niğde gazozundan daha ucuz olması, Niğde gazozunun diğer marketlere nazaran (aldığımız yerde) daha ucuz olması, gazozun susuzluğu giderip gidermeyeceği üzerine derin mütalaalara girdik. Manavdan aldığımız elmaların organik olup olmadığını sorguladık, cevap aldık, cevap verdik. Akşam yemeğinde ne yesek de gaz yapmasa gibisinden boş sözlerle kapıya geldik. Eski şiirlere meydan okuyan, okudukça acıtan, acıttıkça iç çektiren ve bir o kadar insanı kolkola sokan, ince ince saran o şarkıyı anımsayıp anahtarı gediğine ko’duk. Bütün bunlar yazmaya değer mi diye değil, kimseyi ilgilendirir mi diye düşündük, ilgilendirmez cevabını aldık, kapıyı kapattık.

Sonra titrek çocuk açtı camı attı elindeki çingeneyi

Düştü bir gözünden bir yosun bir gözünden ısırgan

Dilinde nergis vardı güler yüzlü bakımlıydı sustular

Gözleri yeşil ve sağırdı tükenmez bir ağaçtı sustular