Sırf Sen Yaz! Dedin Diye

Sırf sen yaz dedin diye geldi yaz. Eğildi önümüzde yedi iklim. Soluğumu sonbahara meyleden sanrıların sonunda, açıldı ve dillendi gelincik meyvelerim. Ve tutup sürükledi gözlerimi, bülbülün güle anlattığı o hale...

Sırf sen yaz dedin diye yazıyorum bunları. İnsan mutluyken yazamaz düsturunu sayıp hiçe, sırf gözlerine değsin diye yazdıklarım, olur da bir gül eklenirse diye katıksız tebessümüne, içimin taze kesilmiş limon dallarını da ekleyerek üstelik, teklifsiz bir konuşmanın bütün samimiyetiyle... 

Sırf sen yaz dedin diye yazıyorum bunları, evet! Sana Helen’den, sana Juliet’ten anlatamam belki. Ama bülbülün güle vurulduğu gecenin sabahından bahsedebilirim. Mecnun’un çöle düşmediği bir Leyla hikayesinden, Aşk’ın aşk olduğu bir seyirden, sevdiği uğruna ateşe atılan Kerem’den, Ebu Talha’dan, Rümeysa’dan, Rümeysa’ya sevmek sırrını aşılayan bir imandan... 

Sonra senden, ellerinden...

Sonra ansızın çıkıp gelesi gelen bir adamın bütün uğultusuyla, sonbaharı yaza dönüştüren bütün emir kiplerini alıp yanıma, siz geçip giden günler ey! Siz de gelmek istemez misiniz aramıza, diyebilirim. Ya da susarım, hep seni dinlerim. Hep seni. Nihavend gözlerini... 

Sonra bir nihavend de benim içimden gelir: Gönül nedir bilene gönül veresim gelir...

Vakitsiz Bir Ek Ve Garip Bir Hüzün: Afedersiniz, Siz Bahar Mısınız?

Afedersiniz siz bahar mısınız? Yoksa bahara çok benzeyen bir sonbahar mısınız?

Elinizdeki menekşeyi sorsam biraz anlatır mısınız? Kaçıncı yüzyılın resmidir gözleriniz? Bakıp bakıp iç çekeriz bir bilseniz. Yarım adım şairlerle konuşursunuz. Geceleri mısra olur gökyüzünden yağarsınız. Afedersiniz ama siz bahar mısınız? Koklamak istesek gülünüzü uzatır mısınız? Hiç de şiirden anlamam bilir misiniz? Mahalle abilerinden öğrendiğimiz sözleri saymasak öyle afili laflar beceremeyiz. Birkaç tane söyleyeyim izin verirseniz: Afedersiniz siz bahar mısınız? “Şşşt, alooo” desek dönüp bakar mısınız? Mizacımız size sert gelebilir ve lakin üzerinize afiyet harbi delikanlıyız.

Gülünüzü endamınıza katmış gidiyorsunuz. Galiba gitmeyi maharetten sayıyorsunuz. Size diyorum, siz, gözleri şehri tarumar eden. Siz bahar mısınız? Yoksa Şubat’ta çiçek açtıran yalancı bahar mısınız? Mart’ınız ne soğuk olur öyleyse yandık. Meyveleri katletmekte kararlısınız. Afedersiniz ama pek gaddarmışsınız.

Yani, şimdi siz bahar mısınız? “Fena yoldan Çarşambalıyız” desek bizi tanır mısınız? Eski köprünün altında az karşılaşmamıştık hani. Siz ince bir hergeleyle geziyordunuz. Biz de külhanbeyliler grubunda racon kesiyorduk. Gözleriniz bir dem resminizi aklımıza çakıyordu. İsim mıh gibi akla nasıl girer o gün anlıyorduk. Hepimiz meftun, “bu giden sevdamızın hülyası m’ola” nevinden rol kesiyorduk. O an gözlerinizle tarihin bir anında çakışmamızın mutluluğunu yaşıyorduk. Sonra siz, gözünüzü köpek görmüş gibi öte yana çeviriyordunuz. Biz ötede kalmışlığımızla bekliyorduk. Şimşek şimşek için için ağlıyorduk.

Yani, siz bahar mısınız? Kalbime girin desem ruhuma damlar mısınız? Kirpiklerinizden aşağı sarkıp dursam, akşam eve gitmesem, “deli mi bu ne” diyip bizi yakar mısınız? Yanağınızdaki ben hiç eskimemiş desem anlar mısınız? Sahi siz ne vakit çiçek açtınız? Yok yok, öyle kirpiklerinizi çatmayınız. Oldum olası alışamadım çatılmış kirpiklere. Afedersiniz ama gaddar bakışlardan da hazzetmem. Meğer ne çok çiçek açmışsınız, yıllar geçmiş kuruyup kalmışsınız. Afedersiniz! Galiba siz bahar değilsiniz! Olamamışsınız!

Bizim baharımızda adı konmamış bir masumiyet vardır. Acı da baksa “kalbi deler geçer, ruhu serinletir” türünden gözleri vardır. Baktığı yeri yıkar, yıkar ama acır, bir daha dönüp bu sefer onarmak için bakar… işte böyle bir vicdanı vardır. Yani siz bu bahsettiğim hususiyetlerden pek uzaksınız. Bizi görünce titremeyecek kadar tuhafsınız. Bu durumda, afedersiniz ama siz bahar değilsiniz! Olamazsınız!

Ruhumuzu Koyup İçine, Saralım Bir Sigara Daha! Öyle De Geçer Zaman Böyle De Bu Dünyada!

Acılar kleopatra hep eteklerine dair. Bir rimelde intiharı görmenin yarı çapkın bakışlarına düşleri yarım kalmış bir sigara içicisinin nedamet kokan dizelerini yazdık. Yazdık ve yarım kaldık her yokuşun başında olduğu gibi bu çıkışın da ortasında. Asılı kalmak bir metafordan çok daha fazlasıdır yaşadığım coğrafyada.

Yokuşlar kleopatra! Fiil değil, isim cümlesi. Eteklerinden rüzgarla savrulan ergenliğimin gençliğime iz düşümleri. Tut ki çektik gittik varsayımsız yollara. Ne fayda? Egemenliğin kayıtsız şartsız sende olduğu zamanlar; hatırladın mı güzelim? C’nin travmatik tramvay enkazlarına kazınan ruhumu koparıp getirmişlerdi sana.

Tumturaksız yıldızlarım var ceplerimde. Dünü ağlayan, günü yalınayak balıkçıl bekçisi. Bir ırmak güze doğuyorsa bir ırmaktır. Çekmeyen bilmez sırrın gizemini. Yani, bir rimel, bir rimel ıslaklığın vakitsiz güneşlerinde; gözlerinden damlayan üç beş satırlık kelime… anı… durdurun der gibi bakıyorsun hayatı.

Al bu sigarayı kleopatra, karşılığında kendini bağışla. Bulutların ötesinden geldim yorgunum. Şiirim, şairim, vurgunum. Tut ki bitmemiş romanların son cümlesiyim. Merak edip ara sıra bakman bu sebeple. Kırma kalbini boşver, üzme kendini. Bende hepimize yetecek kadar hüzün var.

Beni ellerinsiz bir sabaha daha uyandıran bu yanılgının hiçbir izahı yok…

Bizim biletimize hep gidiş yazmışlar. Dönüşsüz gidişler. Tutmayan dikişler. Kafiyeyi burada kesmeliyim.

Yani kleopatra, biz seninle iyi kötü üç beş saniye geçirdik. Ayaküstü şiirler kurup ayakaltı kaldırımlardan geçtik. Bankların yağmurdan ıslanmış tortusuna, toprağın mis kokusuna, güneşin havayı ışıtan ama ısıtmayan şımarıklığına, yaşanmamış tüm duyguların yaşanabilir olma özelliğine inat; birikmiş anılarımızı koyup heybemize; bir daha geri dönmemek üzere -dönmek ne kelime, geriye dönüp bakmamak üzere; ayrılıkların sevdaya dahil olduğunu; çünkü ayrılanların hala sevgili olduğunu bilerek göz göze birkaç saniye...

Heybemde elmalar saklı kleopatra! 

Düşer mi dersin dünya da gözümüzden?

Karşılıksız Sevgi Sevgi Değildir! Pirelli!

İlk mesaj 22:14
İlhan bugün Cem Yılmaz’ın yeni filmini seyrettim keremle Sadri alışık’ın vedalaşma sahnesi var hüngür hüngür ağladım. Sahneye mi ağladım sana mı bilmiyorum. Sadri alışık’ı görünce aklıma hemen sen geldin sesini duymak istedim. ben galiba seni özledim.

İkinci mesaj 22:16
Sadri alışık’ı görünce hep sen geliyorsun aklıma filmde de görünce aramak istedim sesini duymak için. Sen çok seversin Sadri abimizi. 

Üçüncü mesaj 22:44
İlhan kusura bakma ya filmin etkisi geçti. Mesajları hiç atmamışım farzet. Cevap da yazma tamam mı hoşça kal.

Gönderilmeyen cevap: biz bu yüzden ayrıldık işte, senin zırt pırt fikir değiştirmenden, yarım saatte yüz seksen derece dönebilme özelliğinden. Ben kusura bakmam da, titrerim mücrim gibi baktıkça istikbaline.

Hünkar ve Muz ya da yalnız sebihanın anlayacağı türden şiir kurma denemesi

Gibi uçuyor kelebek gökyaşları üstünde

İnce sicimli sabaha tel karıyor mcdanılds çiçekleri

Yenimolar can sıkışırken kereviz pazarlarda

Eskimolar eskimoorlar rumsuz akşamüstleri

İkinci eski şuur akımıdır şimdi bilinci dilenmek

Padişahım bizi hor gör, hor da olsa gör horhor bak

Tabi başka işin yoksa

Hünkarumuz.

Benim adımın başında bir sevecenlik var biliyorsun

Aşağı yukarı taze baharlar gibi ıssız

Derinden ve yerinden paşalar gibi ılımlı

Yut ki serkanla beraber lüneperkte oynuyoruz

Çakarçakmaktan inip sönmedılaplara biniyoruz

Tikiyiz ve çaktırmıyoruz ya da biraz belli oluyor

Bekçi gelip kimliğimize dinamit çakıyor

Sonra çıkıp padişaha selam veriyoruz

Padişah hapşuruyor

Padişahım çok yaşa diyoruz

Çok yaşa hünkarumuzluğumuzluk

Gülüyoruz ve kaçıyoruz

Yakalayıp bizi padişaha sunuyorlar

Adımı söylüyorum padişah sevmiyor

Yemiyor padişah oturup biz yiyoruz

Yemiyoruz da yiyoruz gibi yapmalığumızluk

Gittiğin gün gibi perişan haldeyiz sebiha.

İşin yoksa çıkıp gel.

Belki birer kahve içeriz.

Sonikimısrayışiirdençkrabilrm

Serkan diye biri yok sebiha

Lüneperk ve sönmedılabın olmadığı gibi

Ayazda güller açarken ben turşu kuruyordum

Salatalık turşusu işte serkan çok sever

Nagehan isminde bir kız arkadaşı var

Ansızın çıkıp geliyor eve ağyar oluyorum

Ayar da oluyorum da söyleyemiyorum

Sonuçta kirayı bölüşüyoruz

Ev arkadaşım serkan

Nolurdu sanki sen olsan

Konu bütünlüğünden sapıtmak istemiyorum sebiha

Burada kestiriyorum.

Bubölümükompleksçıkartblrm

Böylece fasıl sonu dipnotların ontolojik boşluğundayız

Reelkartezyen fışkiyelerden su içer gibi bir yoksulluğun ceplerinde

Yarı makıllı mcdanılds kuyrukların dibinde kuyu bekçisiyiz

Güneşin asfalta yakın uğuldamalarına

Ve yeşeren ayın dolunaydan bozma kıvrımlarına

Antirealistasyonik şiirler kazımaktayız

Bizi sıçramak için dibe vurmak gerektiğine inandırdılar

Şiirin boşluğunu buna yorumlayabilirsin

Padişaha verip altun kazanmak talihini tarihe bıraktığımızdan

Kendimi eğleyecek morartık iç rüyalar olarak kalacak şiir

Bu durumda

Padişahın huzurunda

El pençe divanda

Durmamızda

-da’lar redif

Hiçbir mecburiyet göremiyorum

Gene de yaşasın padişahumuzluk

Ve aksakallı troleybüsler

Kim bilir kaçıncı teorik kelebeğin açılımındasındur

Bibliyogratik cumhuriyetlerin stratosferil derinliğinde

Postyanılgısal kuramlara pesimistik yaklaşımlar sınıyorsındur

Beni karl popper yanlışlamış sebiha

Doğrulanmam hiç açıcı gözükmüyor

Malum önümüz kış

Antiepistemolojik varsayımlarımla geliyorum sana

Sabah yelinden haber aldımsa da

Yüz yüze konuşmak isterim

Nolur beni kapıda bırakma.

Belki de m nokta kutlu hikayesinde bir ön yargıyım

Yerimi bilmeyişim yerimin olmadığındandır

Minareden atlamak ya da patlamak arasındaki çizgiyi

Tapularıma binaen izdüşümlemekteyim

Ne de olsa her dönem bir molla kasım bulunur

Bulunur görülür her şey kör gözle

O pasajın altındaki ince çizgide

Şımarık heykeller barındıran şiir cahili nice

Niçeci çok katmanlı yorumlamalarla açıkça tenkit edebilir

Şiirimiz kara kavruk kedi iniltisidir

Her pazardan pazartesiye göçmen kuşların cinayetiyle

Padişahı huzurunda içselleştirmemizdeki gaye

Göktaşlarından mücevher tütsüleyip hediye etmemiz

Hep bu nedenledir

Böylece teorisyeng bozuntusu akademink hergelenenin şiir kurma denemelerini

Deneyimsiz denetimlerden muzdarip bir hiç kaygısı olarak görebilirsin

Biçimsiz muşamba deyyusların dişlerinde

Saatin vakti göstermeyen kıvrımlarını anıyorum

Böylece bizi bir kere daha yutup parşömen kağıda sarıyorlar

Zaten bizi sabahtan akşama kadar parşömen kağıda sarıyorlar

Bütün yara kabuklarında

Pakistan dahil ya da hariç

Benim için fark etmez.

Anlık reaksiyonların semantik bunalımlarındayım sebiha

Beni bulursan yanına almayı unutma.

Seni seviyorum.

Leyla'ya Leyla'lığını Bildiren Yazıdır. Daim Aklımızda O Leyli Leyli. Bu Da Son LEYLA!

Tut ki şarabından içmiştir dudaklarım, sarhoşların kerahet vaktidir. İç denince içilen şehirlerin sandalda yakışıklı veda demidir. Demir alırken gemiler, içimden Leyla diyesim gelir.

Leyla! Leyla! Leyla! Bir umut ol da gel daa!

Leyla, şivem sana ağır gelir.

Gönlüme aheste şarkılar söyledim leyli. Gece yarısı düşlerimden arındırıp seni, yeni ve telli buseler getirdim. Al yanaklı, güz pınarlı türküler senin için. Dinle şimdi de gör nasıl özlendiğini. Varlığın hayal olmuş yakarken geceleri, adının manasına uygun iki mısra düşer dilimden: Daim aklımızda o leyli leyli… Yandım ateşine su leyli leyli…

Sen de beni özledin değil mi?

cem karaca - o leyli - YouTube

Beni Bırak ve Sancı

Beni bırak ve sancı iliklerimde giysin akşam üstlerini, mataramda mantar kokusuyla buhurdan. Konaklarım erguvan gününde çelimsiz akrep yeli, kimsesiz ormanlarımda gezinsin dursun beni bırak. Dolunaydan anlat. Bir ırmaktan bir kaplumbağadan mesela. Kaplumbağaya sessizle başlayan bir ek geldiğinde “a’yı gökten indirmek gerekmez mi” diye sor. Ki –a’lar gökten inerlerken bulurlar ecdadlarını, sessiz ve kuytusu olmayan köy yollarında. Kavun keserler üstelik kavunu meşhur yol kenarlarında.

Gri ol, durma dumanların ontolojik sözüm ona iç güdüsüz çiğliklerinde. Bakışımlı terliksiz hayvanların ayaklarında “hayat nasıl çiğnenir” manzaralı göllerde, iç içe geçmiş hayallerin yıkılmış ve cümle tutmaz resimlerinde kaybet beni. Beni bırak cürmüm ıslansın. Ben gördüm nicedir kuru gözyaşı taşıdığını leyleklerin; nicedir bahri kuşunun saçlı fotoğraflarında yıllanmış yılanların yularsız atlığıyla ağızlarında küfürler biriktirip kimseye ses etmediğini. Ben gördüm ve ben bilirim seni onlardan ayıran şeylerin ayırganlığını. Kalbinin ritm tutmaz kırılganlığını. Defterinde yazan yazının rengini. Gözlerini… Uysallığını…

Ben mamalaksoykayım. Kenarlarında uçurumun talihsiz süt ılıklığıyla, denize nazır gözlerimin dalgakıran yosunlarını beklemekteyim. Bir yarı çağrının gölgesinde şiir bitirme sırasını aşan, bariyerlerin kestiği hayatların göbek taşlarında gerdan ıslatan, gözyaşlarıyla… kuru bir nağme bekçisiyim. Beni bırak. Kuşlardan anlat. Yalıçapkınının göz renklerinden, izmaritsever balıkçılın sonbaharından mesela. Kimsesiz atlasların ebegümeçli denizinde bir dondurma yemelik molaları sor bana. Sor ama cevap bekleme. Bekleyenlerin sırası gelmiyor bu hayatta.

Rüzgarı duy. Rüzgardır kirpiklerini bu denli ıslatan. Bu denli gözlerine nicedir iyilik katan. Sanma yakamozun tüm kızıllığıyla denize vurduğunu, görünen denizin gece vakti gökyüzündeki suretidir. Şimdi şımarık, şimdi uslu bütün anılarım kor renginde bir kızılcık mevsimini koklatır bana. Rüzgarımı duy. Kokumu hisset. Nergislerin menevişler yatağından aç yolunu. Bütün bu patikalar, bütün bu dağ yolları, yamacında ıslak güneşleri kurutan yeni bahar çiçeğidir unutma. Bırak yankılansın ırmaklarında gül rengi heyecanlarım. Kimi görsem seni soruyor bana. Kalbimde ince sesli kırık nağmeler. Ve tutup yeni baştan çıkıyorum hayata.

Sözüm ona incecik gemidir ellerin. Alıp götüren, geri getiren, geri getirmeyen. Nicedir ıslak. Nicedir heybemde gözyaşı.