Balinalara Özgürlük!

Ama ben seni tarlalarından kokladım. Hiç anlattığın gibi çiçeklerin yoktu. Yanaklarındaki allar gıda boyası mı? Yoksa sesine gülücük mü kondurdun?

Ama ben senin girdaplarında dolandım. Beni içine çeken anaforların yoktu. Hiç söylediğin gibi değildi yokuşların. Çıkmak çok kolaydı, çok kolaydı.

Ferhunde ablalar da bana katılıyor. Karşı komşudan haber yok aylardır. Kiracının kedisi de pek tatlı. Seni andıran şeyler bunlar, yıllardır.

Yoksa ben biraz kafa mı açıyorum? İnan ki bu defa çirkeflik yapmıyorum. Adı leyla olanlara, adı mualla olanlara davrandığım gibi davranıyorum. İnan hiç sıkıntı çıkarmıyorum.

Bana köpeğinden fotoğraf at ara sıra. Sanmıyorum ama bir gün instagram falan açarsam, milyonlarca takipçim olmasa da, beni takip etmeyi unutma. Adımı matmazel sardunyanın çığlığı koyacağım. Whatsap’tan bildiririm sana.

İstesen de inemezsin zaten evimin yokuşlarını. Ben alışkınım yağmurda ıslanmaya, sen topla tasını tarağını. Giderken komodinin üstünde göreceksin gerçeklerini. Hayatın bi bakmışsın zehir gibi…

Anladığında en çok gübrecilere söveceksin. Organik tarımı sen de destekleyeceksin. Balinalara özgürlük, marinadaki yatlar hiç. Sonunda çadır kurup kampa gideceksin. Beni en çok göl kenarında yıldız seyrederken düşleyeceksin…

Bende Bir Yare Var

Bende bir yarın var, mendilin bende kaldı. Müsait zamanda gel de al. Kapımın şifresi aynı.

Gel hem dertleşiriz. Sohbet ederiz ayaküstü. Havalardan konuşuruz fena mı? Güneş çok oldu doğalı.

Ay da çıkar yakamozumuz olur. Dolaptan elma doğrarım. Eriği de seversin amma mevsimi değil napalım.

Ah bi bilsen ne çok özledim, tatlı kokusunu pınarların.

Hem çok özledim sesini benzettiğim gece kuşunu. Ellerinin değdiği defteri. Ellerinin değdiği öbür şeyleri.

Ve seni, başka birine benzeten çocuğu da özledim. Kim bilir bir daha görecek miyim.

Özledim hem seni, ara sıra gördüğüm sokaktaki binayı. Çok hoşuma giderdi. Karşı komşunun serçesi, hala eskisi gibi mi?

Kapıdan da olsa gel al mendilini. Sohbet etmesek de gel. Müsait olmasan da gel. Kapının şifresi hala aynı. Hiç değişmedi. Evde olmasam da birazcık dur kapıda. Kokun sinsin diye değil, yanlış anlama. Dur işte öyle. Ne bileyim…

Büyüyordum ve Alnımın Kırışıklarına Değiyordu İsmin

Perhizse teodor kasap, perhizse mamalaksoyka, bilinsin ki ahali içmez. Böyle içmeyişe paha biçilmez. Kim götürür suya soda dökerek, dere tepe sek sek sekerek, makbule’ye yavvvrummm çekerek, az biraz bade süzerek, incirrr dizerek, ince fistan, altın gerdan ve nihayet, saydamlığa ramak kala, ayakların yerden çekildiğini hissederek… ve gökyüzünün alını morunu yek ahenk ederek… geçti aralık aylarında nice mamalaksoyka. Geçti ve gitti bir daha dönmemek üzere geri. Ve hep kafiyesinden vuruldu, satır sonlarında denk getiremediği.

Alnının jiletle kesilmesine gerek olmayanlar bilirler kaşık çatlı insanların nicedir içten sevdiklerini… nicedir uzaktan kokusunu duyarım diye çiçeklerden kaçtığını.

Bizim kollarımıza börtüler böcekler konmadı madam. Bizim kollarımıza çimento torbaları kondu, inşa edilesi bunca insan arasında. Kalemi seçişimiz kurşuna meylimizdendi. Bu da böyle düştü karakol zabıtlarına.

O evler… ah o eski evler… şurasını da seneye düzeltiriz umuduyla türlü matematik oyunlarıyla geçen seneler…

ve girdaplar

ve yağmurlar

ve salıncakta yalın ayak uçuşan martılar

ve türlü dolaplar

ve beygirler

ve son sözünü söylemeden göçüp gidenler

ve son sözünü söylemeden göçüp gidenlerin arkasından bakanlar

ve son sözü neydi diye merak edenler…

hadi toplanın yamacıma da anlatayım. Madem ki ben mamalaksoykayım. Anlatacağım.

dirim dirim yanmayı

dirim dirim sevmeyi

dilim dilim doğranmayı…

hadi şehirler uzak… ve uzak gülücüklerin yanaklarına konması. Sesin gelmesi için bir şeyler gerekli. Ve eksik diyelim türlü kasımpatı. Son dize şairin son kurşunudur. ve vurdum. ve öldüm. ve kurdum kendi kendimi. sabaha uzayan saniyeler yıl gibi. kemirirken içimi… kalkıp gelsem yanına ve desem ki…

ben… mamalaksoyka… şairin zırt deliği… türlü hanımelleri ve türlü papatyalarla ve arkamda gördüğün bütün bu dünyaya sırt çevirmişliğimle… kapında… olsun olacak olan ne varsa… ve yağmurların dünden geldiği… saçlarımda… ve teninde bulunan… ve yalnız bize özgü olan… sevmenin türlüsünden sardunya. gözlerim… ve göbek adımı çağıran sesin… içeri gireyim de biraz dinleneyim.

Şu Ayrılık Olmasaydı

Dünyada 8.000.000.000 insan var. Biz toplasan 300-500 kişiyle haşır neşiriz. Bu 300-500 kişinin içinden sadece 1’ini fena halde seviyoruz. Dile kolay. 8 milyarda 1. İmkansız gibi bir şey. 

Tamam ama nasıl oluyor da o 1 kişi diğer 8.000.000.000’ın arasına karışıyor ve adına “ayrılık” denen şey yaşanıyor?

Yani o 1 kişiyle hiç ayrılmadan olmuyor mu? Hiç uzaklaşmadan, araya mesafe koymadan...

Ben özleyince yıldızlara bakarım. Sen özleyince cömert ol, sevgini göster yılmaz aşklara.

Muallakta Beş Dakika

Yürüdüm. Evleri geçtim. Ağaçları, sandalları, sardunyaları… seni andıran ve beni morartan bütün imajları teptim. Yürüdükçe uzadı boyum. Yürüdükçe renk aldı gözlerim. Anlamım da değişti. Mânâm derinleşti. Sessiz ırmakları geçince sesli bir yalnızlık gördüm. Selam verdim. Durmadım, yürüdüm. Bulutlar, güneş ve ay da bitince boşluğa geldim. Hiçbir şeyler alanına. Bir ara seni görür gibi oldum. Önemsemedim. Yürüdüm.

Clarence Seedorf’un Futbolculuğuyla Yakından Uzaktan İlgisi Olmayan Yazı

Vurgu gol oldu. Sami abi hep bunu yapıyorsun. Yakışmıyor bu tür şeyler yani. Yakışanı yap Selim, işine odaklan. İşimdeyim abi sen rahat ol. Sende mi? Bende. Ya da Ahmette. Birimizden biri bu işe verilecek. Mülakat yarın. Boşver mülakatı bir iş var Selim. Dalmalıyız. Kavgaya mı? İşe. Nedir abi. Çarşamba pazarında pazarın en iş yapan tezgahını verecekler bize. Kim? Sahibi. Bedava mı? Bedavaya kim kime ne verir oğlum, parayla. Kaç lira? Orası biraz karışık. O zaman ne diye konuşuyoruz abi, para mı var? Buluruz. Nereden? Ne bileyim lan. Buluruz işte…

Selim’in gözlerindeki boş vermişliği bir çırpıda sezen Ahmet cebinden 250 tl çıkardı: Selim abi, al.

Ne lan bu?

Para abi, tezgah için.

Gel lan buraya diyerek Ahmet’in kafasından tuttuğu gibi güreşçilerin adını bilmediğim bir hareketiyle yere çaldı Ahmet’i. İkisi de gülüyordu. Dostlukları da böyle başladı.

Sen kıyak adamsın Ahmet.

Sen de abi.

Eve geç kalacağız, yengen bekler.

Sen git abi, ben buradayım.

Eve gitsene oğlum.

Giderim be abi. Bekleyenim yok senin gibi. Rahat adamım ben.

Sen bilirsin, bir şey olursa ara.

Ne gibi?

Ne bileyim, karışan eden olur.

Boşver abi, kimse karışmaz bana.

Doğruydu. Kimse karışmazdı Ahmet’e. Ahmetlere karışılmazdı. Hatta uzak dururlardı onlardan. Konuşulmaz ve dokunulmazdı. Tehlikeli sanırlardı. Ama değildiler. Değillerdi. Hiç olmamışlardı…

Kadife

Ah bu rastıkların hiçbir anlamı yok

Lale sümbül gibi sürülmüş ele

Sevdiğim

Sürme değil keder çekmiş gözüne.

Ah ben sevmek bir daha karı

Ah ben düşüp kalkmak çamurlara

Sevdiğim

Siyah gömleğimi omo matikle yıkamakta.

Adını yağmura söylesem

Şimşeklerim sel olur gider

Seni toprağa diksem

Sulamak bana düşer.

Madem sensiz olmuyor

Senle ben

En derinden

İnceden…