Kankasından Kankasına

Ebi’yle adınısenkoy birbirlerine yazılar paylaşınca çok kıskandım kanka, ben de kankama yazayım, o da bana yazarsa böyle bir sinerji olur, gülerük, eğlenürük, sevünürük diye düşündüm. Başlıyom kanka:

      İlk gün göz göze geldiğimiz elbiseni çıkar sandıktan kankacan. Yok lan bu Volkan Konak’tı. Şaka şaka… Pardon kanka yeniden şimdi başlıyom:

       Diyorum ki kanka, rahmetli Neşet Ertaş hiç doğmamış olsaydı, şüphesiz bir şarkı yazardım, adını Mora koyardım, kendim eder kendim bulurdum, gül gibi sararır solardım, felaketim olurdu, ağlardım.

       Bu giriş de olmadı… Attila İlhan’ı anmış oldum, olsun. Demek ki neymiş, Nazan abla dinleyerek yazı yazılmazmış. Hep Ebi’nin yüzünden.

     O vakit müzik susturulur, kafa nötrlenir, kül tablası yanına alınır, daa deminki gülen adam kaybolur, dost çatlatma işlemi son bulur, enerji düşer, dünya düşer, her şey düşer…

        Ablacansın, kankacansın, daha ne olucansın be oğlum…

     Bitti kanka, yazamadım hiçbir şey. Mora’yı böyle bir yazıyla meşgul etmesem mi diye düşünüyorum. Mora’yı böyle bir yazıyla meşgul etmeye karar verdim şu an. Yaşasın kötülük.

      Kendimden sıkıldım yaa. Ebi nabıyon? Adınısenkoy adam ol lan! Kankacan sen de hep gül e mi? Hepiniz gülün, hepiniz mutlu olun be oğlum.

        Bi de beni hep gülerken hatırlayın taam mı…

       Siz gülerken değil, ben gülerken. Aynı zamanda siz de gülerken aynı zamanda da ben de gülerken.

    Oooffff. Neden böyle oldu Mora! Mora, sen harbi yarımada değilsin yaa. Senin de dört tarafın kalbimle çevrili.

      Çok mu mala bağladım ben yaa, bi de soruyo diyon dimi kanka. Neyse daa deminki son iyiydi, niye ben onu orada kesmedim ki? Neyse ben onu orada keseyim. Kanka, sana da bir şey yazamadım ama altıncı paragraf iyiydi, ordan belki bir şeyler yazmış sayarsın beni.

    O değil de ben bi cigara daha yakayım. Cigara bitene kadar yazıya devam etsem, üffff, sıkıldım gene yaa. Öyle işte yaa, nolsun, o işi öyle yapalım kanka. Ebi, adam ol. Adınısenkoy, bağ ayrı bostan ayrı, ölürüm Mora’dan ayrı. Mora da iyi isim haa ben çok seviyom, ben bulduydum. Onu da belirttim, başka ne kaldı? Hasan’la buluşcaktım, Hasan burda değil, onu yazmama gerek yok.

Ebiiii, o değil de, dehşet bir soru soruldu bugün, acayip senle ilgili ama tam olarak senle de ilgili değil aynı zamanda da senle ilgili. Onu sonra şey yaparız. Pffff…

Seni seviyom Kanka,

Seni seviyom Ebi,

Seni seviyom adını sen koy,

Çılgın çocuk İso!

Tek tek isim yazdırmayın bana seviyom işte sizi, hassas adamım oğlum ben.

Her neyse, daa deminki sonu yazıyom ve saçmalamayı kesiyom:

Beni hep gülerken hatırlayın taam mı…

Susuzluğumun dramatize edilmek suretiyle dejenere olmuş varyantıdır:

Yağmur yağıyor!

Ben ki bir kuru, bir çorak toprağım.

Yağmur

yağıyor.

Ben ki;

bir

susamışım.

Bir susamışım..

çağırıyor yağmur.

Bıraksa duvar,

açılsa kapılar..

Yağmur beklemez.

Bekletmeye

gelmez....                                             Gider.

Va hayf!

çeker

gider

Bu susuzluk ne vakit diner?

Çekil kara duvar!

Ol demin

    ardından…

 ruhum

sürünür

    gider..

gürlesin gök çaksın şimşekler

üstüne

duvarların      

duvarların

 vuslata mani hain

duvarların

 üstüne

 üstüne.

  

Leyla!

Baban hayrına bir su ver!

 not: ebi! bu yazılmamış 'şey ' sana gelsin madem!

Bir Küçük Kül Tablasının Birkaç Saniyeliğine Başından Geçen Vehim Sonuçlara Pek De Gebe Olmayan Vakanın Dejenere Edilerek Sunumunun Koy Götüne Rahvan Gitsin Versiyonu

Sevişmediği zamanlarda garsonculuk oynayan kadın, şaşkınmış ama aynı zamanda seksimiş havalarına bürünmek amaçlı, ağzını yarım aydan dolunaya geçiş kıvamında açarak “cebinizden mi çıkardınız onu?” sorusuyla ofsaytta olup olmadığıma bakmaksızın ortayı yapıyor, orta ‘abi masada senden başka gidecek biri olsa şerefsizim ona giderdim ama gel gör ki masada teksin, ağızdan çıktım bi kere, geliyorum, yakala’ bakışıyla vücudumda geziniyor, kendine müsait bir nokta bulup oraya sıvışıyor, bana garsona söyleyecek tek bir söz bırakıyordu: “Götümden çıkardım.”

Cevabımı garson kız dahi götümden başka kimse duymuyor, götüm kendi kendine gülüyor, götümün gülüşünü garson kız üzerine alınıyor, ağzını pergelin iletkiyle kaynaştırılıp cetvel de eklenerek oluşan, düz kontak arabaların girmesine müsaade edici otopark mafyası kılıklı kamera şakacıları gibi yapıp, sol gözünü ışık hızıyla hafiften kısarak ve sağ gözüyle ‘karşımdakinin gözünden kendi gözümü ayırmayacak kadar da görmüş geçirmiş insanımdır haberin ola haa’ biçiminde saçma sapan gülüşle farkında olmadan götüme gülümsüyor,  “Heee, romantiğiz yani” gibisinden bir bakış fırlatıyor, masada kendisine ayrılan sandalyeye oturmak için hamle üzerine hamle yapan fena halde leylayı görünce asabiyete bağlıyor, “ne içersiniz” diye soruyor, ya da ben öyle hatırlıyordum.

‘İşin boka saracağı götünün gülüşünden belliydi be oğlum’ edasıyla masanın üzerinde kıvrım kıvrım kıvranan ve daha ilk cümlede cebimden çıkan, alımlı değme kadınlarda olmayan, Paris görmüş, nice maceralar atlatıp asıl memleketine dönmüş, DÖRT BİR TARAFI KALBİMLE ÇEVRİLİ KÜL TABLASI, -‘onu sen kullanamazsın be leyla’ türünden bir çıkışla karşılaşırsa ‘dertliyim derdim dünyadan büyük, sen bilirsin meyhaneci onu nasıl sevdiğimi’ ile başlayan ‘yıkıldım kelimeler paramparça’ edebiyatına sarılmak suretiyle kendinden geçme ihtimali olan leylanın ‘ne içsek de kendimizden geçsek’ türünden düşünce alıştırmaları yaptığı esnada- kimseye hissettirmeden cebime giriyordu.

Birinci tekil erkek, bir an için leylanın ‘noluyo yaa, sevgi neydi, sevgi emekti’ şapşallığıyla ‘hiçbir şey anlamadım ama gizli bir şeylerin döndüğünü hissetmeyecek kadar da gerizekalı değilim ulan’ bakışıyla göz göze geliyor, ‘o iş bende be oğlum, sıkıntı yok’ halet-i ruhiyesiyle inceden bir göz kırpıyor, dokunmak suretiyle cebindeki kül tablasıyla iletişime geçmek istiyordu.

Leyla, sonu ingilizcede çoğul takısı işlevini yek başına üstlenen bir sessiz harfle biten, ‘30 dakkada gelmezse 5 dakkada Beşiktaş olur’ vaatleriyle milleti ayartan pizzacıyı her arayışımda açılış nidası olarak yaptığım, ‘sanki sipariş verecek başka şeyler de varmış da henüz kararımı verememişim’ manasına gelen ‘aaaa’ ‘eee’ ‘ııı’lı girişlerimden birini, ilk iki paragrafta hikayenin temel unsurlarından birini oluşturduğu halde, sonradan geri plana itilerek cezalandırıldığı varsayılan garson kıza yapıp “sade kahve olsun benimkisi de, iki tane, yani sade kahve” diyerek ‘sana cevap veriyorum ama lafı ağzımda bir o yana bir bu yana evir çevir kıvır çevir salla şeklinde dolandırmamdan da anlaşılacağı üzere aslında senle değil, birinci tekil erkekin ne tür bir dolap çevirdiğiyle ilgileniyorum’ benzeri cümlelerle dolu hal ve hareketlerle etrafı süzmeye başlıyordu.

Cümlenin ortasında özneyi, sonunda tümleci, başına geldiğinde yüklemi şaşıran, ‘götü başı ayrı oynayan, bütünsellik içermeyen ama ucundan kıyısından hani olur da zorlarsak nedensellik içerebilen bir yazı çıkar lan burdan’ türünden bir hisle heyecanlanan birinci tekil erkeke cümlenin sonunu cismen cepte, aslen kalpte duran kül tablası armağan ediyordu:

“Neyin kafasını yaşıyon bilmiyom ama götü kurtardın abi, hadi gene iyisin.”

Oğuz Abi'ye Mektup

Hep zannettim ki insan insanı gözünden tanır. Yıllarca insanların gözüne gözüne baktım. Öyle değilmiş abi. Hiç öyle değilmiş. İnsan insanın gözünü oyar, gemi yapar, akıntılara salıverirmiş. İnsan insanı gemi yaparmış abi. “denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın.” erken gitmekle kendi hesabına iyi yapmış olabilirsin. Fakat benim hesabıma hiç iyi değil bu. Hiç iyi değil. Gerçi Selim’i, Hikmet’i, Beyaz Mantoluyu, Seli Seli Günseli’yi bıraktın. Bu sıralar kendilerinden uzağım. Biliyorsun onları ağırlayacak bir evim yok. Hısım akrabaya emanet ettim onları. Günseli’ye ev işleri yaptırıyor, çocuk baktırıyorlarmış. O, çocukları hiç ailelerinin istediği gibi eğitemiyormuş. ‘Küçüklerimi sevmek büyüklerimi saymak’ bile dedirtememiş hiç birine. Erkeklerin ellerini yakıp bacaklarını yamultup sokakta dilendiriyorlarmış. Halk en çok Selime acıyor, en çok parayı Selim topluyormuş. Beyaz Mantolu hiç para getirmiyormuş. Hikmet Amcanın işine akıl ermiyor zaten. Merak etme ağabeyciğim tez vakitte inşallah alacağım onları ordan.

Çok pis küfredesim var ama edemem biliyorsun. Muhayyel bir kalbalığa hiç de kalabalık olmayan sevdiklerime yumruğumu kaldırıp ‘görürsünüz kendimi mahvedeceğim’ diyorum.

Yaşayamıyorum abi…

Otobüsler geçiyor, arabalar, Aksaray’dan minibüsler, tırlar geçiyor. Ben yaşayamıyorum abi. Kadınlar konuşuyor: çamaşır makinesi bozuldu.. erkekler tartışıyor: ben hakkımı yedirmem.. yapmayanorospuçocuğu …

            Kahvenin tadı iyiydi de  çayını beğenmedim. Bir daha gelmeyeceğim bu kafeye abi.

            Delikanlı adam küfretmez. O adam inkar etmiyor ki. biz diyor cepçiydik. Orda durur cepçilik yapardık. Kaçak sigara, kaçak viski satardık diyor.

            Kapı hiç hoşa gitmeyecek bir melodide çalınıyor. Bacak refleks gösteriyor. Önce adamın üzerine örttüğü çarşaf uyanıyor. Sonra pijamalar. Çarşaf ve pijama bir olup dürtüyorlar adamı. Bakıyorlar kalkacağı yok çarşaf atıyor kendini yere, pijama güç bela kaldırıyor adamın gövdesini. Gidip kapıyı açıyor. Pijama, kapıda kendisiyle hiç alakası olmayan, yatan adamın da üzerinde daha önce hiç görmediği bir kıyafet görüyor. Takım elbise! Takım elbise pijamanın kırışıklığına takıla takıla pazarlamacı olduğunu söylüyor.

-ne pazarlıyorsun?

-aklınıza gelebilecek her şey.

-kadın geceliği?

Takım elbise ütüsüne yakışmayacak bir tarzda çıkışıp ‘pezevenk miyim lan?’ diyor.

-ütüsüz seniii!

Tüm bunların seninle, Selim veya Hikmetle de bir ilgisi yok. İlgisi olsun diye de anlatmadım tabi.

Pijama takım elbisenin hakaretini kaldıramadı. O günden sonra kendini çok saldığı için adamın bi tarafı hep açık kaldı ve her gece kötü rüyalar gördü.   

Mektubumun sonuna seni çok özlediğimi yazmak istedim bir iç ses ‘sen onu hiç görmedin, o hele seni hiç bilmedi bile!’ dedi. Abi ben o iç sesin dış güçlerin adamı olduğuna inanıyorum. Bilmeseydin ‘kalabalıktaydı, başarısızdı’ der miydin?

            Fotoğraf makineleri keşke sesi de alsa abi. Biliyorum şimdi kendini bilmezin biri kameranın icadına başlatacak. Çevrenin donup, ses olduğu anlar var; zihnimden yitmesini hazmedemediğim. Güzel kuş kaçmasın, sükunet içinde şarkısını söylesin.

                      “Feleğin bir kuşu var nanay.. çırmağı demirdendir/ yar öyle bakma..”

velev ki leylayım

Velev ki Leylayım

Ne zaman otobüse binsem içim geçer dalarım. Belki yorgunum.  Biri birisine Leyla! diye seslense kalkar ben de o durakta inerim. İnerim arkadaş kimse demesin sen kimsin niye indin. Bütün durak döner ha siktir diyerekten bakar. Kalmışım inmişim kim takar. Döner o Leylaya seslenen hanım teyzeye derim ki sen demedin mi Leyla geldik diye. ‘aaa manyak mıdır nedir? Delinin zoruna bak’ hanım teyze, hanım teyze derim teyzeysen hanımlığını bil.

Evet canlar, nerde olduğu bilinmez duraklar.. derken nereye gittiği bilinmez otobüsler çıkageldi. Otobüs sallanıyor yerinden gitti gidecek. Bir güzel baş uzandı. Haydi Leyla dedi, gidiyoruz. Bir an düşünsen mi dedim. Vakit mi var düşünmeye koçum dedim, atladım. Şoför homurdandı. Otobüsün homurtusu halt etti o derece. Ne var abi, belki Leylayım.

zeyl-i velev ki leylayım:

Şimdiye kadar aranıza katılamayışımın nedeni bir adımın olmayışıydı. Bekledim ki dedem korkut gelsin boy boylayıp soy soylasın adımı versin. Lakin hiç kahraman olamadım ömrümde. ol  sebepten dedem korkut dua dizip isim söylemedi. dedim ki gayrı adımı sizler verirsiniz. 

bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik, bin atlı o yaz neleri neleri yendik değil mi be leyla!

biraz daha yaz leyla! 

sigaradan ağrıyan genizlerimizi, nargileden dönen başlarımızı, ne olacak halimiz diye düşünmekten alınlarımızda oluşan çizgileri yaz.

"yok bre yok ne etsek olmuyor'un ranza arkadaşı olduğumuz"u da yaz... ezberimizden kayıp giden şiirleri, şiirlerden arta kalan bu bölük pörçük dizeleri yaz. birimizin aklına gelen bu bölük pörçük dizeyi bir diğerimizin hevesle tamamlamaya çalıştığını da yaz ama... o hevesi ayrıntılı yaz ha! 

ve elbet birbirimizi gördüğümüzde çocuklar gibi sevindiğimizi yaz. birlikteyken bazen tüm her şeyi unuttuğumuzu, tek derdimizin geç gelen çaylar olduğu o anları da yaz.

bu unutuş anlarını afilli yaz, süsleyerek yaz, "bir an gelirdi hepsinin derdi tasası uçup giderdi" minvalinden şiirsel bir dille yaz.

kahvenin yanına lokum geldiğinde nasıl sevindiğimizi de hatırlatayım mı leyla! lokumu pek çok sevdiğimizi, onu da mı yazmadın daha! yaz ama! unutursun bak hemen yazmazsan, hatıralar sandığın kadar sadık değiller leyla, yazmazsan kayıp giderler be güzelim. 

yıllar sonra, kim hatırlayacak her gün birbirimizi aradığımızı, her akşam üzülerek ayrılıp ertesi gün birbirimizi gülen yüzlerle karşıladığımızı. birinin çıkıp, böyle olmuyor arkadaş daha sık görüşelim dediğinde, he yaa dediğini diğerlerinin... sonra birinin gülmeye başladığını, daha sık nasıl görüşülür dediğini, ve hepimizin güldüğünü, son bir ayımızı hatırladığımızda neredeyse her gün görüştüğümüzü hatırladığımızı da yaz.

ama hatırlanır değil mi leyla bunlar! bu sıkıcı yazı birlikte atlattığımızı hatırlarız değil mi? "hatırlayacaklar elbet tüm bunları" yaz en sona, okuyucuyla sohbet eden yazı şekli vardı öğrendiydik hani lisede, neydi, deneme mi oluyordu o? evet, işte deneme olarak kaleme al bu yazıyı. sor, de ki, "unutulur mu tüm bunlar?" deneme yazmanın gereği, sorulan soruları yine yazarın cevaplamasıdır, deneme yazarlığının hakkını ver leyla! "unutulmaz" yaz. yazarın bir şeyleri ispatlamaya çalıştığı bir yazı türü vardı, makaleydi adı, yazının sonunu makale olarak tamamla leyla! unutmayacaklar çünkü de ve sırala tüm nedenleri. varsın denemeden makaleye meyleden dönek bir yazı olsun, biz severiz leyla, sen yaz emi! 

Bugün Anladım: Çöp Tenekesinden Sevgili Çıkmaz!

Yaz Leyla!

Dostane gülüşleri, ansiklopedik ağlayışları var gençliğimin. Akademik manzaralarda kapanır boşluklara. Rüyası geceden kalma fırtınalı toz toprak, sahici sevişleri tutar el altı kaçamaklarda. Sonra bir kıvılcım tutuşturur ne varsa ıztıraba dair, yana yakıla susturur delikanlı günceleri; dilencilikle başlar meyhaneciliğe terfi eder bir kısmımız, geride martı sessizliğinde dumanlı iç çekişleri…

Yaz Leyla! Ben Mecnun Değilim!

Bir adım çaprazda sürpriz çığlıkları duyulur, yeşimden bozma taşlarla boğaz kirlenir, burcu burcu kokar edası sıra sıra dizilir, üstelik kainat nöbettedir, aniden bir rüzgar fısıldar; denizden kaçamak yüzmenin yasak olduğu fanilere nur aniden doğar düşer karanlığına bir gecenin, salınarak yürüme faslı sonra nazlı çitlenişi bir çiğdemin.

Yaz Leyla! Ben Mecnun Değilim, Ben Mecnun’muşum Gibi Yaz!

Gölgemin koluna efkarlı bir sevda bulutu düşerse, karanlığıma yağmur duygu duygu damlarsa, ilk limanda binilesi bir geminin göz bebekleri küçülürse, sen yaşamanın ceza marşlarına filizleneceksin. Bu giden ne ilk can olacak ne ikinci can, ne cansız koridorlarda ne pencere kenarı yanmaları…

Yaz Leyla! Sen Yağmursun Ben Bulut, İstanbul’un Bizimle Islandığını Yaz!

Ve sonra sevdanın semtimizden ekmeğimize aşımıza taşındığını, yoksulluğun bir garip hicazdan düştüğünü, kekeme sevdalara tarumarlığımızı, çetrefil kıvamında sürekli bir düşsel zamanlığımızı, son gülenin iyi güldüğünü, hiç gülmeyenin hiç gülemediğini yaz. Yaz ki sen yazdıkça bağlansın mecnunluğumuz topyekün baharına, uğultusunu dinlemek kalsın geriye bir fahişenin; sensizliğe sövüp de ansızın bir gece yarısı, vurunca doludizgin dibine bir şişenin…

Yaz Leyla! Ve Geldik Seninle Bir Okyanusun Daha Sonuna, Yaz!

Köküne kadar sahici bir sevda gemisidir tebessümün, ansızın gelir konar zabıtsız limanlarıma. Geriye benden bir dipnottur gökyüzünden sarkan pınarların, matemini denize döken senden, üç kuruşluk dalgalarına bayılırım. Bayılırım ah, bir bilsen…

Yaz Leyla! Çokça Süzülür, Azıcık Da Çekingen, Vururum Pervası Eksilmeyen Kıyılarına!

Başımda gökyüzünden süzme ahenkli şarkılar, adımı sayıklar med-cezirlerin. Omuzların diyorum, omuzların kadar gel-git, omuzların kadar engebeli bir okyanusun dibindeyim. Seni çekiyorum içime kafayı bulmak için, sonra uçuyoruz birlikte gökyüzüne. Ve pusulanın kuzeyi göstermeyen tarafında Tarkan şarkısı: oynama şıkıdım şıkıdım…

Yaz Leyla! Kanlı Nigar’ın Kanlı Nigar Kadar Kanlı Bir Nigar Olduğunu Yaz!